معنی درس دوم عربی دوازدهم هنرستان

پاسخ و معنی متن درس دوم عربی دوازدهم هنرستان سلام به شما دانش‌آموزان عزیز سال دوازدهم! در این درس با موضوع بسیار مهم «آداب سخن گفتن» از دیدگاه قرآن کریم و احادیث آشنا می‌شویم. بیایید متن‌ها را با هم روان و دقیق ترجمه کنیم: آداب سخن گفتن در قرآن و احادیث آیات قرآن: ۱. «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ قُولُوا قَوْلاً سَدِيداً» (ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از خدا پروا کنید و سخنی درست و استوار بگویید.) ۲. «اُدْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ» (با حکمت و اندرزِ نیکو، به راه پروردگارت فرا بخوان.) ۳. «وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ» (و از آنچه به آن علم نداری، پیروی نکن.) ۴. «لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ» (چرا چیزی را می‌گویید که انجام نمی‌دهید؟) احادیث پیامبر اکرم (ص): ۱. مَنْ خَافَ النَّاسُ مِنْ لِسَانِهِ، فَهُوَ مِن أَهلِ النَّارِ. (کسی که مردم از زبانش بترسند، پس او از اهل آتش [جهنم] است.) ۲. كَلِّمِ النَّاسَ عَلَى قَدْرِ عُقُولِهِم. (با مردم به اندازه عقل‌هایشان سخن بگو.) ۳. اتَّقُوا مَوَاضِعَ التُّهَمِ. (از جایگاه‌های تهمت [جاهایی که باعث تهمت زدن می‌شود] پرهیز کنید.) احادیث امام علی (ع): ۱. تَكَلَّموا تُعْرَفوا؛ فَإِنَّ الْمَرْءَ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ. (سخن بگویید تا شناخته شوید؛ زیرا انسان زیر زبانش پنهان است.) ۲. لا تُحَدِّثْ بِمَا تَخَافُ تَكْذِيبَهُ. (چیزی را که از دروغ پنداشتنِ آن می‌ترسی، بازگو نکن.) ۳. فَكِّرْ، ثُمَّ تَكَلَّمْ، تَسْلَمْ مِنَ الزَّلَلِ. (فکر کن، سپس سخن بگو، تا از لغزش در امان بمانی.) ۴. عَوِّدْ لِسَانَكَ لِينَ الْكَلَامِ. (زبان خود را به نرمیِ سخن گفتن عادت بده.) ۵. خَيْرُ الْكَلَامِ، مَا قَلَّ وَ دَلَّ. (بهترین سخن، آن است که کم باشد و راهنمایی کند [مختصر و مفید باشد].) ۶. رُبَّ كَلَامٍ، كَالْحُسَامِ. (چه بسا سخنی که مانند شمشیر بُرّان است.) نکته آموزشی: در این درس افعال امر (دستوری) و نهی (بازدارنده) بسیار به کار رفته‌اند. مثلاً «تَكَلَّموا» (سخن بگویید - امر) و «لا تُحَدِّثْ» (سخن نگو - نهی).

پاسخ و معنی واژگان درس دوم عربی دوازدهم هنرستان دانش‌آموزان کوشا، یادگیری دقیق لغات برای موفقیت در امتحانات و ترجمه بسیار ضروری است. در اینجا کلمات کلیدی درس را با هم مرور می‌کنیم: - اتَّقُوا: پروا کنید، بپرهیزید (فعل امر از ریشه تقوا) - اُدْعُ: فرا بخوان، دعوت کن (فعل امر. حرف آخر آن که «و» بوده به خاطر حالت امر حذف شده است) - تُهَم: تهمت‌ها (جمع است و مفرد آن تُهْمَة می‌شود) - زَلَل: لغزش، اشتباه، جای لغزنده - سَدِيد: درست و استوار، محکم - عَوِّدْ: عادت بده (فعل امر از باب تفعیل) - كَلِّمْ: سخن بگو (فعل امر از باب تفعیل) - لا تُحَدِّثْ: سخن نگو (فعل نهی) - لا تَقْفُ: پیروی نکن (فعل نهی) - لِين: نرمی، ملایمت - ما قَلَّ وَ دَلَّ: سخنی که مختصر (کم) و مفید (راهنما) باشد. - مَخْبُوء: پنهان شده (اسم مفعول از ریشه خبأ) - حُسام: شمشیر تیز (در بیت امام علی (ع) آمده بود)